Η εκδήλωση ξεκίνησε με μια ιδιαίτερα ουσιαστική και σε βάθος προσέγγιση της στρατηγικής σημασίας του Άργους και της καθημερινής ζωής κατά τα κρίσιμα χρόνια 1940–1941, προσφέροντας στους συμμετέχοντες μια πλούσια ιστορική εμπειρία γύρω από μια καθοριστική περίοδο της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Μέσα από μια επιμελημένη ξενάγηση και μια εμπεριστατωμένη διάλεξη, ο Καθηγητής Κωνσταντίνος Λαγός (Δρ. Ιστορίας, Καθηγητής Ιστορίας Αεροπορίας στη Σχολή Ικάρων της Πολεμικής Αεροπορίας) μαζί με τον Υποπτέραρχο ε.α. Παντελή Βατάκη (Πολεμική Αεροπορία) ανέδειξαν με ζωντανό και τεκμηριωμένο τρόπο την πραγματικότητα της εποχής. Αξιοποιώντας σπάνιο φωτογραφικό υλικό, αρχειακές πηγές και μαρτυρίες, παρουσίασαν τον ρόλο της Σχολής Ικάρων της Πολεμικής Αεροπορίας στο πλαίσιο του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, φωτίζοντας πώς τα εθνικά γεγονότα διαμόρφωσαν την τοπική ζωή και πώς η μνήμη διατηρείται μέσα από το τοπίο, τα αρχεία και τη συλλογική ιστορική συνείδηση.
Στη συνέχεια, το πρόγραμμα μεταφέρθηκε στην ElaGaia, όπου η ατμόσφαιρα μετατοπίστηκε από την ιστορική τεκμηρίωση στη βιωματική και συναισθηματική μνήμη. Σε αυτό το ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον και υπό τον συντονισμό της Ελένης Τριανταφύλλου, πέντε ηθοποιοί—Νάντια Δανιήλ, Αγγελική Μπουλούκου, Ιφιγένεια Οικονόμου, Αριστογείτων Πανάνος και Γιάννης Ρούσος—παρουσίασαν αναγνώσεις μονολόγων και επιστολών από θύματα πολέμων. Μέσα από λιτές αλλά βαθιά φορτισμένες ερμηνείες, αναδύθηκαν φωνές διαφορετικών ιστορικών περιόδων, δημιουργώντας ένα συγκλονιστικό πεδίο διαλόγου ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Οι αφηγήσεις επεκτάθηκαν πέρα από τα ιστορικά γεγονότα, αναδεικνύοντας συνδέσεις με σύγχρονες ανθρωπιστικές τραγωδίες, όπως τις εμπειρίες συγγενών Ελλήνων στρατιωτών κατά την Κατοχή αλλά και τα θύματα σύγχρονων συγκρούσεων, μεταξύ των οποίων και η Γάζα.
Καθώς η βραδιά εξελισσόταν, η ElaGaia μετατράπηκε σε χώρο συλλογικής μνήμης και ανθρώπινης συνάντησης. Τα όρια ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν έγιναν πιο ρευστά, καθώς οι φωνές του χθες αντήχησαν μέσα στις πληγές του σήμερα. Αυτό που ξεκίνησε ως ιστορική παρουσίαση κατέληξε σε μια τελετουργία μνήμης, ενσυναίσθησης και στοχασμού. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε μέσα σε σιωπή και έντονη συναισθηματική φόρτιση, αφήνοντας στους συμμετέχοντες την αίσθηση ότι η μνήμη δεν διαφυλάσσεται μόνο στα αρχεία και τα τοπία, αλλά κυρίως στη ζωντανή ανθρώπινη φωνή και στην πράξη της συλλογικής ανάμνησης.
