Η εκδήλωση ξεκίνησε με μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και διαδραστική εισαγωγική παρουσίαση, συνοδευόμενη από θεατρικό παιχνίδι με τίτλο «Θεατρική Μνήμη: Αφήγηση μέσα από το Δραματικό Παιχνίδι», υπό την καθοδήγηση της Ελένης Τριανταφύλλου (ηθοποιού και εμψυχώτριας θεατρικού παιχνιδιού) και του Αδριανού Ψύχα (αρχαιολόγου). Μέσα από σωματικές ασκήσεις, αυτοσχεδιασμούς και ενεργή συμμετοχή του κοινού, οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να εξερευνήσουν τη μοναδική σχέση ανάμεσα στη μνήμη, την κίνηση και την αφήγηση. Η εναρκτήρια αυτή δράση λειτούργησε ως μια δημιουργική εισαγωγή στις θεματικές της βραδιάς, αναδεικνύοντας τη δύναμη του θεάτρου ως ζωντανού μέσου μέσα από το οποίο προσωπικές και συλλογικές μνήμες μπορούν να εκφραστούν, να αναβιωθούν και να επαναπροσδιοριστούν. Το κοινό βίωσε το θέατρο όχι μόνο ως μορφή τέχνης, αλλά και ως πεδίο στοχασμού, επικοινωνίας, ενσυναίσθησης και ανθρώπινης σύνδεσης.
Στη συνέχεια, το κοινό παρακολούθησε την παράσταση «Μέχρι να πέσει το σκοτάδι», με τους Αριστογείτονα Πανανό στον ρόλο του Μιχάλη και Γιάννη Ρούσο στον ρόλο του Χρόνη. Στο βαθιά συγκινητικό και ατμοσφαιρικό αυτό έργο, δύο φίλοι συναντιούνται σε μια αυλή «με πολύ όμορφα λουλούδια και λίγα δέντρα που πολλοί θα ζήλευαν», έναν χώρο γαλήνης που έρχεται σε αντίθεση με την εσωτερική ένταση που σταδιακά αποκαλύπτεται. Καθώς η συνομιλία τους εξελίσσεται, έρχονται στην επιφάνεια σκέψεις, φόβοι και υπαρξιακά ερωτήματα που παρέμεναν κρυμμένα για χρόνια. Με το φως της ημέρας να υποχωρεί και τη νύχτα να πλησιάζει, ο χρόνος μετατρέπεται σε μια αμείλικτη αντίστροφη μέτρηση και κάθε λέξη, σιωπή και κίνηση αποκτά ιδιαίτερο βάρος και σημασία.
Η παράσταση προσέφερε έναν βαθιά ανθρώπινο στοχασμό πάνω στη φιλία, τη μοίρα, τις επιλογές, τη μεταμέλεια και την εύθραυστη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. Με έντονη συναισθηματική δύναμη και φιλοσοφικό βάθος, κάλεσε το κοινό να αναλογιστεί την αξία του χρόνου και τις δύσκολες αποφάσεις που καθορίζουν μια ζωή — λίγο πριν πέσει το σκοτάδι.
